افسوس افسوس

استاد ابراهیم پورداوود

شام غم باز نمودار شد افسوس  افسوس

دلم از ظلمت آن تار شد افسوس افسوس

                                                   مست پارینه که از باده کشی توبه نمود

                                                   باز در خانهء خمّار شد افسوس افسوس

دست بیداد عدو  و گشت  سوی  جور  دراز

چرخ بر کام ستمکار شد افسوس افسوس

                                                  بیرق   ظلم   دگر   باره   برافراخته   شد

                                                  علم عدل نگونسار شد افسوس افسوس

بزم  شوری  که  در  او  بود نجات ملت

هدف تیر شرر شد افسوس  افسوس

                                                  آه  و  آه   از   جسد  پاک   شهیدان   غیور

                                                  وطن امروز چو گلزار شد افسوس افسوس

سزد   ار    هموطنان    جامهء    نیلی     پوشند

ز آنکه بس جامه چو گلنار شد افسوس افسوس

                                                   مادر   پیر   وطن    از     غم     فرزندانش

                                                   زار و دلگیر و عزادار شد افسوس افسوس

مادر   پیر   وطن     از     غم    فرزندانش

زارو دلگیر و عزادار شد افسوس افسوس

                                                   دوش  در وقت سحر  هاتف غیبی میگفت

                                                    نک جهانگیر گرفتار شد افسوس افسوس

آه  و صد  آه  که  از  جور   فلک   جاح   ملک

همچو منصور سر دار شد افسوس افسوس

                                                 آن همه همت مردانه و آن کوشش و سعی

                                                 نا گه از دست بیکبار شد افسوس افسوس

دست افسوس بهم میزد و میگفت (لسان(

روزگارم چو شب تار شد افسوس افسوس

  ترجـیـح مـی دهــم نفسی زنـــدگــی کـــنم

  ترجـیـح می دهــم شـده حتـی به زور وهـم

  با هــر بـهانه ای ٬ هوسی ... زنــدگـی کــنم

  حتی اگـر ... اگـر بشــود پشــت پلــک هـات

  در پشــت میــله ی قفسی زنــدگــی کنـم ـ

   ـ زیباست ! ـ اینکه قید مرا ... نه نمی شــود

   من بی تو ... بی تو با چه کسی زندگی کنم

   شـیریـن من حقــیقـت من تلخ ـ تلخ نیســت

   رفتـی کــه بـا خـیال گسی زنــدگـــی کــــنم

   بعد از تو هیــچ کس ... به خــدا مثل تو نشـد

   بعــد از تو نه ... نـشد نفسی زنــدگــی کــنم

    کـی کـوک می شوی دل من کـوک شد بـزن

    تا پــرده ـ پــرده تا نــت سـی زنــدگــی کــنم

    ***

    حــالا تــمـــام ثــانیـــه هـــا ... آرزو شـــدنـــد

    شــایــد دوبـــاره تـــو بــرسی زنــدگـــی کنم

نفسی در من زندانی ست

تا دیار روشنان می بایست که پر بر گیرم

تا هوایی تازه.

آن جا که گستره مهتاب

                                    زندگی ست

و خورشید

                  آزادی. 

برگرفته از صبر سنگ

انی آیا معنی این سبز چیست؟
کاندیدای اصلح و سرسبز کیست؟

سبز یعنی یک نشان افتخار
سبز یعنی کهنه عشق ماندگار

سبز یعنی انتهای فصل سرد
سبز یعنی سیدی از اهل درد

سبز یعنی یک جهان مظلومیت
سبز یعنی صبر بر محرومیت

سبز یعنی یک رسانه، یک پیام
سبز یعنی سیدی والامقام

سبز یعنی یک نماد زندگی
صلح و ایمان، عدل و دین، آزادگی

سبز یعنی مهرورزی بر همه
سبز یعنی راه پاک فاطمه

سبز یعنی بیست میلیون خاتمی
سبز یعنی بر کویرستان نَمی

سبز یعنی اعتقاداتی قوی
سبز یعنی میرحسین موسوی

سبز یعنی رهنوردی پرتوان
سبز یعنی ملتی، پیر و جوان
سبز یعنی سبزی خضرای دوست
سبز یعنی موسوی را دار دوست

مادر سادات یار موسوی است
حضرت مولا ولای موسوی است

سبز یعنی عشق آن پیر خمین
سبز یعنی راه مولامان حسین

سبز یعنی انحلال خشم و کین
بازگشتی سبز بر آیین و دین

سبز یعنی ماجراجویی تمام
بازگشتن بر ره سبز امام

سبز یعنی سادگی، فرزانگی
هشت سال ِ جنگ و خون ، مردانگی

سبز یعنی استواریِّ امام
در دفاع از موسوی و والسّلام

سبز یعنی مرد فرهنگ و هنر
از سرانگشتش بود صدها اثر

سبز یعنی مرد ایمان و عمل
سبز یعنی نه دروغ و نه دغل

سبز یعنی دوربرگردان بس است
حرف بس باشد چو در خانه کس است

سبز یعنی بر زمستان والسلام
بر بهارنو به آزادی سلام

طالب سبزم، نه ارکان ریا
بهر حفظ موسوی مهدی بیا

در دهکده  (۱)

در ورودی دهکده پست نگهبانی بود که ورود خروج مردم زیر نظر داشتن ...

دو نگهبانی که مشغول بودن انجا متوجه شدندو خانم های زیبا همراه کاکاشی به سمت انها می ایند ...یکی از انها دست کاکاشی گرفته  و میکشه و دیگری پشت سر انها است..

مثل هیچ کس

مث اون موج صبوری که وفاداره به دریا
تو مهی مثل حقیقت مهربونی مث رویا
چه قدر تازه و پاکی مث یاسای تو باغچه
مث اون دیوان حافظ که نشسته لب طاقچه
تو مث اون گل سرخی که گذاشتم لای دفتر
مث اون حرفی که ناگفته می مونه دم آخر
تو مث بارون عشقی روی تنهایی شاعر
تو همون آبی که رسمه بریزن پشت مسافر
مث برق دو تا چشمی توی یک قاب شکسته
مث پرواز واسه قلبی که یکی بالاشو بسته
مث اون مهمون خوبی که میآد آخر هفته
مث اون حرفی که از یاد دل و پنجره رفته
مث پاییزی ولیکن پری از گل های پونه
مث اون قولی که دادی گفتی یادش نمی مونه
تو مث چشمه آبی واسه تشنه تو بیابون
تو مث یه آشنا تو غربت واسه یه عاشق مجنون
تو مث یه سرپناهی واسه عابر غریبه
مث چشمای قشنگی که تو حسرت یه سیبه
چشمه ی چشمای نازت مث اشک من زلاله
مث زندگی رو ابرا بودنت با من محاله
یک روزی بیا تو خوابم بشو شکل یک ستاره
توی خواب دختری که هیچ کس و جز تو نداره
تو یه عمر می درخشی تو یه قاب عکس خالی
اما من چشمام رو دوختم به گلای سرخ قالی
تو مث بادبادک من که یه روز رفت پیش ابرا
بی خبر رفتی و خواستی بمونم تنهای تنها
تو مث دفتر مشقم پر خطای عجیبی
مث شاگردای اول کمی مغرور و نجیبی
دل تو یه آسمونه دل تنگ من زمینی
می دونم عوض نمی شی تو خودت گفتی همینی
تو مث اون کسی هستی که میره واسه همیشه
التماسش می کنی که بمون اون میگشه نمیشه
مث یه تولدی تو مث تقدیر مث قسمت
مث الماسی که هیچ کس واسه اون نذاشته قیمت
مث نذر بچه هایی مث التماس گلدون
مث ابتدای راهی مث آینه مث شمعدون
مث قصه های زیبا پری از خوابای رنگی
حیفه که پیشم نمونن چشای به این قشنگی
پر نازی مث لیلی پر شعری مث نیما
دیدن تو رنگ مهره رفتن تو رنگ یلدا
بیا مثل اون کسی شو که یه شب قصد سفر کرد
دید یارش داره میمیره موند ش و صرف نظر کرد

من میگم بهم نگاه کن
تو میگی که جون فدا کن
من میگم چشمات قشنگه
تو میگی دنیا دو رنگه
من میگم دلم اسیره
تو میگی که خیلی دیره
من میگم چشمات و واکن
تو میگی من و رها کن
من میگم قلبم رو نشکن
تو میگی من می شکنم من ؟
من میگم دلم رو بردی
تو میگی به من سپردی ؟
من میگم دلم شکسته است
تو میگی خوب میشه خسته است
من میگم بمون همیشه
تو میگی ببین نمی شه
من میگم تنهام می ذاری
تو میگی طاقت نداری
من میگم تنهایی سخته
تو میگی این دست بخته
من میگم خدا به همرات
تو میگی چه تلخه حرفات
من میگم که تا قیامت
برو زیبا به سلامت
من میگم خدا به همرات
تو میگی چه تلخه حرفات
من میگم که تا قیامت
برو زیبا به سلامت

با درودی به خانه می آیی و
با بدرودی
خانه را ترک می گویی
ای سازنده!
لحظه ی ِ عمر ِ من
به جز فاصله یِ میان این درود و بدرود نیست:
این آن لحظه ی ِ واقعی ست
که لحظه ی ِ دیگر را انتظار می کشد.
نوسانی در لنگر ساعت است
که لنگر را با نوسانی دیگر به کار می کشد.
گامی است پیش از گامی دیگر
که جاده را بیدار می کند.
تداومی است که زمان مرا می سازد
لحظه ای است که عمر ِ مرا سرشار می کند.
احمد شاملو